دماوند برای ایرانیان نمادی از استقامت و همچنین مقابله با دشمن است. در شاهنامه به آن «دیو سپید پای دربند» لقب داده شده. شعر دماوند اثر محمد تقی بهار تنها یکی از چندین شعری است که در مورد دماوند سروده شده است.

قصیدهٔ «دماوندیه دوم» محمد تقی بهار زبانزدترین شعری است که دربارهٔ این کوه سروده شده است و مطلع آن چنین است:

ای کوه بلند پای دربند		ای گنبد گیتی ای دماوند
از پای به سر یکی کله‌خود		ز آهن به میان یکی کمربند
تا چشم بشر نبیندت روی		بنهفته به ابر چهر دلبند